Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

Adamın kafasında derin bir yara izi vardı. Kavganın kafasına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Kavga sırasında dertli yaralar almış sığınmacıların bakılan Danimarka merkezinde uzun süre tedavi alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Çeşitli günler avucuma birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve malzemeleri başkalarının alması için sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını şiddetle üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Görevli danışmanı çaba tesir etmedi. Okul yönetimi, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini toplantıya duyurdu.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk düştü, “Muallim!” bağırdı bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez başladı.

Dışarısı soğukken ben iki] çorap. Dede çorapsız geliyordu. Yeleğin altına giydiği beyaz renkli kıyafetini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Annem ve nine başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, Rahman fazla kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk ruhu derinliklerdeki gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle haklı şekilde yatak gece altını ıslatıyor!” dedi. O çocuk mahçup odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin çoğunlukla destekleriyle oğlunun bir rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile özel ve işbirliği görevi görev verildi.

İlerleyen günlerde Rahman koridorda koşarken kapıya vurdu. Zararı olmadı fakat canı yandı, samimi uzun ağlamaya başladı. Onu teselli etmek amacıyla kucağını tutarak kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz kağıt bir renkli kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap aldı okuma görünümü görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, renkli küçük kalemlerle şeyler karalarken bana unutmuş kendi konuşuyordu. Sonra kâğıdı alırken önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok bitkin, orada kalmak istiyor, istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. O çocuk gözden kaçırdım.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Beni tanıdı, “Hoca!” diyerek elime sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü ve bulutlandı; benden söylemedi. Rahman daha sonra sık sık çeşitli Kriminal olaylarına dolaşıp polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu çocukların bakıldığı bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşılık o çocuğu kurtaramamış olduk.